Etiketarik gabe, sustraiekin

Nibassekin zeundenetik gaur egunera arte, zure soinua asko aldatu da. Leku eroso batera iritsi zara, ala etiketei iheska jarraitzen duzu?

Beno, nik uste dut nire leku erosoa etiketa bati ihes egiten saiatzea dela. Hori da nire leku erosoa. Pertsona gisa heldu naizen heinean, artista gisa ere heldu naiz, eta kontu honetatik gehien gustatzen zaidana mugaraino luzatzen saiatzea da. Honen alde ona da beti izango dudala zerbait berria probatzeko.

Musikan inoiz egingo nituela uste ez nituen kontu batzuk egitera iritsi naiz, baina ez naiz hor gelditu, beti berritzen saiatzen naiz, eta horrek motibatzen nau. Esango nizuke nire erosotasun egoera deserosotasuna dela, badakizu? Edo hobeto esanda, konformagaiztasuna.

Zure letretan film-pertsonaia asko aipatzen dituzu, artistak, aktoreak... Zein filmek edo estetika bisualek izan du soinu-banda mental disko berri hau konposatzerakoan?

Ba, ostia, galdera ona. Zinema askorik kontsumitu ez dudan garai batean harrapatu nau justu. Nik uste dut naizen guztiaz baliatu naizela pixka bat eta lan barnera begirakoa egin dudala. Alegia, nire kontuaren sustraietara jo dut pixka bat.

Baina, esango nizuke Berlin gaineko zerua filmak asko inspiratu nauela. Romain Gavrasek egiten dituen gauzek asko inspiratu naute, oso gustuko dudan zuzendari frantziar batek. Ez hainbeste zinema mailan, baina, adibidez, "R.A.", diskotik atera genuen lehen singlea, Richard Ashcroft deitzen dena, The Verve izeneko Erresuma Batuko talde bateko abeslari bati egiten dio erreferentzia. Berarengan inspiratu naiz abesti horretarako zehazki, bere estetika asko gustatzen zitzaidalako, bere jarrera asko gustatzen zitzaidalako.

Naizen guztitik edan dut pixka bat. Uste dut disko hau orain naizen guztia dela, oraina pentsatuz, izan nahiko nukeen etorkizun bat ere pentsatuz, baina bizi dugun egoera nolakoa den ikusita zaila dena. Nondik natorren eta nire jatorriei buruzko lan barnera begirakoa egin dut. Beraz, esango nizuke, erreferentziazko film zehatzik ez badut ere, bizitzan gertatu zaidan guztiaren eta arrastoa utzi didan guztiaren batura dela.

Zu bezalako norbaitentzat, Madrilen eta Bartzelonan biraz ibili eta jaialdi handietan jo duzunentzat, zer esan nahi du Atarrabiara itzultzeak? Lurrera jaisten zaren lekua izaten jarraitzen du, ala oharkabean pasatzea zaila egiten zaizu herriko jaietan?

Nik etxean jaisten dut lurrera. Oso ondo etortzen zait etxean egotea, Basara jaistea, betiko nire errutina egitea, betidanik ezagutzen dudan jendea agurtzea... Ondo etortzen zait, egia esan, nahiko sendagarria da Atarrabiara etortzea, lasaitzen nauelako. Benetan atseden hartzea lortzen dudan lekua da. Batetik bestera nabil eta ez naiz deskonektatzen hemen egon arte.

Oharkabean pasatzeari dagokionez, ba, pixka bat ergela naizenez eta ezerez nozio handirik ez dudanez, konturatu naiz orain jaietan jende gehiagok gelditzen nauela edo jende gehiagok agurtzen nauela, baina, tira, nire espazio segurua izaten jarraitzen du.

Egia da beste hiri batzuetan jende gehiagok gelditzen zaituela argazkiak eskatzeko edo zurekin hitz egiteko, baina hemen, herrian, ezberdina da denok betidanik ezagutzen garelako, ezta?

Hori, tio. Hori da zure herriaren onena, betikoa, mundu guztia ezagutzea, lehenagotik datozen loturak. Nik ez dut aldatu eta ez dut tratuan aldaketarik nabaritu, egia esan, eta hori maite dut. Guztiaren onena da.

Beno, Atarrabia, badakizunez, beti izan da gaztetxekoa, oso rockzalea, punkzalea... beti egon dira gazte taldeak. Sentitzen duzu Atarrabiako energia matoi edo alternatibo hori zure musikan presente dagoela, orain zerbait elektronikoagoa edo popagoa egiten baduzu ere?

Bai, nik uste dut baietz, egia esan. Lehen esaten nizuna: bizitzan gertatu zaidan guztiaren belakia naiz. Eta modu zuzenean eta zeharkakoan, Atarrabiak zerikusi handia du naizen guztiarekin, baina ez Atarrabiak soilik, baita Iruñerriko eszena osoak ere, hain lotuta dauden herri eta auzoen gune bat izanik, azkenean guztitik elikatzen zara. Zerikusi handia du nire izateko moduan, badakizu? Ni ere hona etorri nintzen gaztetxea zegoenean, Bonbatu entzuten genuen... Zer dakit ba.

Alde Zaharrera joaten zinen eta Zulon ateratzen zinen, Aitzinan, Katun... Txantreara joaten zinen, Akelarrera Eñaut etortzen zenean... jende horrek reggae kolektibo bat zuen... Azkenean, Atarrabiaren eta Iruñerriaren onena da kontu asko egin direla.

Beraz bai, zuzenean esaten ez badizut ere, ziur zeharka hor dagoela.

Disko berri honen mood-a laburbilduko lukeen Atarrabiako leku bat aukeratu beharko bazenu, zein izango litzateke?

Nik uste dut Basajaun. Atarrabian nire bizitza soziala egiten dudan lekua da eta diskoak horretatik asko dauka: naizenaren erradiografia bat egitea. Basan festan egon naiz, festatik bueltan, ajearekin, gosaltzen, hamaiketakoa egin dut, afaldu dut... Beraz esango nizuke Basa, zalantzarik gabe, Atarrabiatik gehien maiztu dudana delako.

Uste dut han bizi dela nire jendea, nire lagunartea. Elkartzen gara, garagardo batzuk hartzen ditugu, jendearekin hitz egiten duzu... eta polita da adin guztietako jendearen arteko topagunea delako. Zure koadrilarekin egon zaitezke eta baita zure aitarekin edo bere lagunekin ere.

Eta uste dut horrek zerikusia duela diskoarekin: niri buruzkoa da, baina nire inguruko eta adin ezberdinetako jendearekin ere enpatiza dezake. Beraz bai, Basak nahiko ondo laburbiltzen du diskoa.

Orain puntu batean zaude non berdin jo zenezakeen Jazzaldian nahiz Elizondoko jaietan, uste duzu nahastearen eta konplexurik gabe pop soinatzearen beldurra galtzen ari dela?

Bai, nik uste dut baietz. Ez popean soilik, uste dut konplexuak orokorrean galtzen ari direla.

Jendea gogoak ematen dion musika egiten ari da eta uste dut etiketak nahiko hautsi direla. Lehen esaten nizunarekin doa pixka bat, nire konformagaiztasunarekin eta etiketatu nahi ez izatearekin. Uste dut hori jende askori gertatzen zaiola, eta panorama aberatsagoa izatea eragiten du.

Punka bezalako genero oso finkatuetan ere aldaketak izan dira. Orain autotunea dago, synth-ak daude... gauzak gertatu dira. Eta hori polita da musika bizirik dagoela esan nahi duelako, bilakaeran. Zerbait mugitzen ez bada, hilda dago. Uste dut ere, orain Jazzaldia bezalako erakusleiho handiagoak egon arren, Euskal Herrian oso zirkuitu zehatz eta berezi bat dagoela, penintsulako beste lekuetan gertatzen ez dena.

Herrietako jaiak gakoak dira, gaztetxeak gakoak dira. Madrilen baditut lagunak zeinen lehen kontzertua duela hiru hilabete izan den, eta nire lehen kontzertua duela ia 15 urte izan zen hemen espazioak zeudelako. Esaten zizuten: jo nahi duzu? Ba jo. Hori oso garrantzitsua da eszena batentzat. Oso zerbait aberatsa dugu, horri esker ni bezalako jendea musikatik bizi daiteke.

Disko honekin, zer esango lioke oraingo Hofek duela 15 urteko Hofek?

"Egiten jarraitu, tio. Oker egin beharreko aldiak oker egin. Musikaz gozatzen jarraitu, ahalegindu..." eta kito. Ez nioke ezer gehiago esango. Ez naiz ezertaz damutzen, ez onaz ez txarraz. "Aurrera jarraitu.

Zein da bira luze baten ostean etxera iristean egiten duzun lehen gauza?

Lehen egunean etxean disoziatzen dut, gauza asko baitira. Adrenalina gailur batean zaude eta gero gorputzak behea jotzen dizu... Atseden hartu behar duzu. Lehen egun horretan etxean lasai gelditzen naiz, ezer ez egiten saiatzen naiz.

Gero nire errutinara itzultzen naiz: garbigailu bat jartzen dut, nire kontuak egiten ditut, aitarekin banago berarekin egoten naiz, bakarrik banago erosketa egiten dut, sukaldatzen dut, Basara jaisten naiz, kafe bat hartzen dut, nire lagunak ikusten ditut... Bizitza normala egiten saiatzen naiz, bai biran nagoenean bai ez nagoenean.

Baina orain, diskoarekin, ezin da gelditu. Igande batean iristen naiz eta astelehenean jada bilerak ditut... batzuetan Atarrabian egoteko astirik ere ez dut. Horregatik gauza normalak egiteak oso ondo sentiarazten nau: erostera jaistea, lagunartea ikustea, Iruñera igotzea, buelta bat ematea... lasai egotea. Eta orain, hartu dugun lursail batera joatea.

Oraindik ez dut bira osteko etenaldi hori izan, baina aste batez deskonektatzeko gogo izugarriak ditut.